Alweer ek oor Dawkins

19 07 2010

Richard Dawkins beskryf op p157-8 van “The God delusion”sy sentrale argument as volg:
1.One of the greatest challenges to the human intellect has been to explain how the complex, improbable appearance of design in the universe arises.

2. The natural temptation is to attribute the appearance of design to actual design itself.

3. The temptation is a false one because the designer hypothesis immediately raises the larger problem of who designed the designer.

4. The most ingenious and powerful explanation is Darwinian evolution by natural selection.

5. We don’t have an equivalent explanation for physics.

6. We should not give up the hope of a better explanation arising in physics, something as powerful as Darwinism is for biology.

Therefore, God almost certainly does not exist.

Selfs al aanvaar ons dat elke stap waar is, is daar geen manier waarop hy vanaf die 6 stappe ewe skielik tot by daai gevolgtrekking kan kom nie.

Siende dat geen van my gaste hier bang is om goed woord vir woord vanaf ander bronne hier te kom papegaai nie, sal ek maar dieselfde doen en Bill Craig direk aanhaal:

“This argument is jarring because the atheistic conclusion that “Therefore, God almost certainly does not exist” seems to come suddenly out of left field. You don’t need to be a philosopher to realize that that conclusion doesn’t follow from the six previous statements.

Indeed, if we take these six statements as premises of an argument intended to logically imply the conclusion “Therefore, God almost certainly does not exist,” then the argument is patently invalid. No logical rules of inference would permit you to draw this conclusion from the six premises.

A more charitable interpretation would be to take these six statements, not as premises, but as summary statements of six steps in Dawkins’ cumulative argument for his conclusion that God does not exist. But even on this charitable construal, the conclusion “Therefore, God almost certainly does not exist” simply doesn’t follow from these six steps, even if we concede that each of them is true and justified. The only delusion demonstrated here is Dawkins’ conviction that this is “a very serious argument against God’s existence.”2

So what does follow from the six steps of Dawkins’ argument? At most, all that follows is that we should not infer God’s existence on the basis of the appearance of design in the universe. But that conclusion is quite compatible with God’s existence and even with our justifiably believing in God’s existence. Maybe we should believe in God on the basis of the cosmological argument or the ontological argument or the moral argument. Maybe our belief in God isn’t based on arguments at all but is grounded in religious experience or in divine revelation. Maybe God wants us to believe in him simply by faith. The point is that rejecting design arguments for God’s existence does nothing to prove that God does not exist or even that belief in God is unjustified. Indeed, many Christian theologians have rejected arguments for the existence of God without thereby committing themselves to atheism.

So Dawkins’ argument for atheism is a failure even if we concede, for the sake of argument, all its steps. But, in fact, several of these steps are plausibly false in any case. Take just step (3), for example. Dawkins’ claim here is that one is not justified in inferring design as the best explanation of the complex order of the universe because then a new problem arises: Who designed the designer?

This objection is flawed on at least two counts.

First, in order to recognize an explanation as the best, one needn’t have an explanation of the explanation. This is an elementary point concerning inference to the best explanation as practiced in the philosophy of science. If archaeologists digging in the earth were to discover things looking like arrowheads and hatchet heads and pottery shards, they would be justified in inferring that these artifacts are not the chance result of sedimentation and metamorphosis, but products of some unknown group of people, even though they had no explanation of who these people were or where they came from. Similarly, if astronauts were to come upon a pile of machinery on the back side of the moon, they would be justified in inferring that it was the product of intelligent, extra-terrestrial agents, even if they had no idea whatsoever who these extra-terrestrial agents were or how they got there.

In order to recognize an explanation as the best, one needn’t be able to explain the explanation. In fact, so requiring would lead to an infinite regress of explanations, so that nothing could ever be explained and science would be destroyed. So in the case at hand, in order to recognize that intelligent design is the best explanation of the appearance of design in the universe, one needn’t be able to explain the designer.

Second, Dawkins thinks that in the case of a divine designer of the universe, the designer is just as complex as the thing to be explained, so that no explanatory advance is made. This objection raises all sorts of questions about the role played by simplicity in assessing competing explanations—for example, how simplicity is to be weighted in comparison with other criteria like explanatory power, explanatory scope, plausibility, and so forth. If a less simple hypothesis exceeds its rivals in explanatory scope and power, for example, then it may well be the preferred explanation, despite the sacrifice in simplicity.

But leave those questions aside. Dawkins’ fundamental mistake lies in his assumption that a divine designer is an entity comparable in complexity to the universe. As an unembodied mind, God is a remarkably simple entity. As a non-physical entity, a mind is not composed of parts, and its salient properties, like self-consciousness, rationality, and volition, are essential to it. In contrast to the contingent and variegated universe with all its inexplicable physical quantities and constants (mentioned in the fifth step of Dawkins’ argument),3 a divine mind is startlingly simple. Certainly such a mind may have complex ideas (it may be thinking, for example, of the infinitesimal calculus), but the mind itself is a remarkably simple entity. Dawkins has evidently confused a mind’s ideas, which may, indeed, be complex, with a mind itself, which is an incredibly simple entity.4 Therefore, postulating a divine mind behind the universe most definitely does represent an advance in simplicity, for whatever that’s worth.

Other steps in Dawkins’ argument are also problematic; but I think enough has been said to show that his argument does nothing to undermine a design inference based on the universe’s complexity, not to speak of its serving as a justification of atheism.

Several years ago my atheist colleague Quentin Smith unceremoniously crowned Stephen Hawking’s argument against God in A Brief History of Time as “the worst atheistic argument in the history of Western thought.”5 With the advent of The God Delusion the time has come, I think, to relieve Hawking of this weighty crown and to recognize Richard Dawkins’ accession to the throne.”





Nee, ek is nie ontvoer nie

9 07 2010

Ek vra nederig om verskoning vir my afwesigheid. Ek is net verskriklik besig by die werk. My volgende eiertjie sal hopelik hierdie naweek die lig sien.





Kort vraag

29 06 2010

Ek het seker nie nodig om etlike paragrawe hieroor te skryf nie. Al wat ek wil weet is waarom sommige ateiste nie in God glo nie omdat Hy mense hel toe stuur? Ek sal vir jou ‘n Fanta koop as jy dit aan my kan verduidelik.





Waar kom die heelal vandaan?

28 06 2010

Daar is ‘n paar dinge waaroor ek glo almal saamstem:

  1. Alles wat bestaan, het ‘n rede. Hetsy omdat dit die gevolg van een of ander proses is, of omdat die bestaan daarvan noodsaaklik/outomaties is.
  2. Die Heelal het nie nodig om te bestaan nie, want dit het op ‘n stadium nie bestaan nie.
  3. Die Heelal bestaan wel, dus het dit ‘n oorsaak.

Nou is dit slegs ‘n kwessie van bepaal watter rede(s) vir die Heelal se bestaan die mees rasionele / logiese is.

Daar is ‘n paar antwoorde op hierdie vraag. Die mees pertinente drie is as volg:

  1. die Heelal het altyd bestaan, dit het geen begin nie.
  2. Die Heelal het een oomblik net begin ontstaan sonder enige rede en sonder dat Iemand die Oerknal se lont aangesteek het.
  3. Daar is ‘n tydlose Wese wat die Heelal geskep het omdat Hy besluit het om dit te doen. Ons verwys na hierdie Wese as God.

Nou, in die eerste geval kan mense dadelik noem dat tyd nie oneindig kan wees nie, soos wat die geval sou wees as mens aandring daarop dat die Heelal nog altyd daar was. Dink so daaraan: as tyd oneindig tot in die verlede strek, hoe het ons dit reggekry om vandag hier te wees? Dit is terloops 11:30 op Maandag die 28ste Junie, 2010. Maar as tyd oneindig in die verlede gestrek het, sou dit nooit kon vorentoe beweeg tot op hierdie stadium nie.

In die tweede geval sou mens kon merk dat daar nog geen ander geval aangemeld is van materie wat spontaan ontstaan het nie. daar is ook geen rede om te glo dat dit moontlik is nie gegewe die wetenskaplike wet wat lui dat “energie nie geskep of vernietig kan word nie” (alle materie bestaan uit energie). Dus is dit teen die beginsels van die wetenskap om so iets te beweer. Mens moet ook opmerk dat wanneer daar gepraat word van elektrone en positrone wat spontaan hul verskyning maak uit die kwantum-leegte, daardie leegte nie “leeg” is nie, maar wel uit energie bestaan, dus sou dit vals wees om te beweer die Heelal het op so ‘n manier net “verskyn” een oggend. Waar sou die energie vandaan kom?

In die derde instansie kan mens sien hoe, afgelei van die vorige twee paragrawe, dit onvermydelik is dat die heelal moes ontstaan het as ‘n self-bewuste besluit deur ‘n Wese wat nie gebonde is aan die wette van die Heelal nie, siende dat die Heelal voor daardie oomblik nie bestaan het nie en dus nog nie “geboorte geskenk” het aan die wetenskaplike reels nie. Die maklikste manier om hierdie konsep te verduidelik is om aan ‘n rekenaar en ‘n inginieur te dink. Die rekenaar is die Heelal, terwyl God die inginieur is (met alle respek):

Die rekenaar is gebou met sekere reels en fisiese grense soos byvoorbeeld dat daar net 8 Gigagrepe geheue tot jou beskikking kan wees op ‘n 32-bis stelsel, maar kom ons raak nie te tegnies hieroor nie. Ons hoef slegs te aanvaar dat sekere dinge binne die rekenaar is soos hulle is omdat die inginieur dit so gebou het. Mens kan ook aanvaar dat hy dit so gebou het vir ‘n sekere rede: dalk omdat meer geheue oortollig sou wees, dalk omdat ‘n 10 Volt kragtoevoer na die moederbord die ding se leeftyd ernstig sou verkort, terwyl 3.3 Volt te min sou wees om aan al die nuwe dogter-borde se krag-vereistes te voldoen, dus is dit besluit dat die moederbord ‘n 5 Volt toevoer sal ontvang.

Die inginieur is dus noodsaaklik gegewe sy natuur en sy verhouding ten opsigte van die rekenaar. Dus: terwyl die rekenaar nie nodig het om te bestaan nie, is die inginieur se bestaan te wyte aan die noodsaaklikheid van sy verhouding teenoor die rekenaar.

Maar wie het die inginieur gemaak? Hier moet mens wegkom van die metafoor en teruggaan na die werklikheid: Net soos wat nommers bestaan omdat dit nie anders kan nie, bestaan God omdat dit nie anders kan nie.





Richard Dawkins se intellektuele bedrog

24 06 2010

Die volgende is ‘n integrale deel van Richard Dawkins se “Ultimate 747” argument in sy boek, The God Delusion:

“However statistically improbable the entity you seek to explain by invoking a designer, the designer himself has got to be at least as improbable. God is the Ultimate Boeing 747. The argument from improbability states that complex things could not have come about by chance. But many people define ‘come about by chance’ as a synonym for ‘come about in the absence of deliberate design’. Not surprisingly, therefore, they think improbability is evidence of design. Darwinian natural selection shows how wrong this is with respect to biological improbability.”

Dawkins maak hier verskeie foute, en is selfs skelm ook. Eerstens verwar hy die spesifieke wiskundige waarskynlikhede in die “anthropic principle” (wanneer ek die Afrikaans vir die begrip raakloop, sal ek dit hier plaas) met ‘n baie losse definisie van die begrip “onwaarskynlik”. Tweedens versuim hy om te verduidelik wat hy bedoel met “complexity”, oftwel “kompleksiteit/ingewikeldheid”. Hy is dus verkeerd wanneer hy aandring dat Darwin se Evolusie Teorie lei tot meer en meer kompleksiteit in wesens se DNS. Ons kan die absurditeit daarvan baie maklik uitwys deur te kyk na die relatiewe kompleksiteit van waterdiere, amfibiese diere en landdiere:

As ‘n laaste gedagte: Richard Dawkins beweer dat “the higher one’s intelligence or education level, the less one is likely to be religious or hold “beliefs” of any kind”. Wat natuurlike loutere bog is. Die verskil tussen die IK van ateiste en gelowiges is weglaatbaar klein. Volgens die Amerikaanse Social Psychology Quarterly is gelowiges se gemiddelde IK 100, terwyl die van ateiste 103 is. Dis nou nie iets om oor huis toe te skryf nie en kan in elk geval eerder toegeskryf word aan die feit dat ateisme veral aanklank vind by studente aan tersiere inrigtings.





Waar kom ateiste aan hul inligting?

7 06 2010

Ek vra want ek kan partykeer nie die snert glo wat hulle kwytraak jeens die Christendom nie. En kom ons wees nou maar eerlik: hul teiken is eerstens die Christendom en dalk sal hulle ‘n dwarsklap na Islam en die res mik. Eers is dit George Claassen en sy vrot-eiertjie oor geloofsgenesing wat kwansuis niks aan pasiente se heil doen nie en gister maak ek die fout om die Huisgenoot te lees en sommer al in die Briewe vra daar ‘n man waarom Angus Buchan dan nou homself wend na die mediese wetenskap nadat hy jare gelede gebid het vir reen om sy aartappel oes te red.

Nou vra ek elke ateis wat hier lees: besef jy dat Jesus die mense geleer het dat jy geloof nodig het om baat te vind by geloofsgenesing? Dit staan in die Bybel dat toe Hy op ‘n plek kom waar daar nie baie geloof was nie, kon Hy bitter min wonderwerke doen. Maardit vir eers daar gelaat. Die doel van hierdie brokkie is om ons uit te bring by die psigosomatiese uitwerking wat Placebo’s op pasiente het. Hulle is vas oortuig dat hul medikasie kry en dus gebeur daar snaakse dinge binne in hul liggaam wat hul gesond maak, of minstens hul simptome verlig. Dit is dus geregverdig om die afleiding te maak dat gebed dieselfde rol kan vervul en net so goed kan werk as ‘n Placebo, selfs al sou God kwansuis nie bestaan nie. Ek is dus skepties oor die integriteit van die studies wat George Claassen aanhaal om sy ou puntjie te maak.

Tweedens het ons die ou wat beweer dat Christene in een of ander stryd gewikkel is met die wetenskap. Wat ons vriend gemaklikheidshalwe vergeet, is dat daar geen ander groepering deur die eeue heen was wat meer vir die moderne wetenskap, insluitende die mediese wetenskap, se voortuitgang gedoen het as die Christelike kerk nie. En voordat jy die geval van Galileo anhaal: onthou dat hy ook onnosel genoeg was om die Pous “die idioot” te noem in sy boek oor die dinamika van die sonnestelsel. Dieselfde ding sou vir jou die doodstraf beteken in enige van die moderne ateistiese paradyse van Stalin, Mao en Pol Pot.

Ek laat julle eers daarmee. Ons kan later van tyd ‘n bietjie stilstaan by die aartsbiskop van ateisme, Richard Dawkins, se intellektuele bedrog.